وحشی ترین سکوت
با کمترین صدا
نابود می شود
برای پرواز نباید اضافه وزن داشت .
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:41 توسط پسری از جنس خاک
|
وحشی ترین سکوت
پرسشم بی پاسخ
پاسخم بی پرسش
تا به کی خواهد ماند
آینه را نمی توان در آینه دید
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:38 توسط پسری از جنس خاک
|
نادانترین بشر
نادانترین خدا
پروردگار اوست
انسان حتی زمان افتادن یک سیب را هم
نمی تواند پیش بینی کند
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:36 توسط پسری از جنس خاک
|
سیمای آسمان
در برکه ی زمین
وارونه گشته است
برخی ماهی ها قلاب بدون کرم را
هم گاز می زنند .
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:33 توسط پسری از جنس خاک
|
خورشید آسمان
از ترس سایه اش
پنهان نمی شود
کاخ عشق بر روی سطح آ ب بنا
شده است .
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:32 توسط پسری از جنس خاک
|
اندیشه های تنگ
با یاری تفنگ
احیا نمی شوند
عمق خوشبختی را نمی توان اندازه
گرفت .
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:29 توسط پسری از جنس خاک
|
در شهر بی نگاه
آیینه ارزشی
پیدا نمی کند
ماهی ها در سراب غرق می شوند.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:28 توسط پسری از جنس خاک
|
از هم قفس شدن
تا هم نفس شدن
بسیار فاصله ست
هیچ رودخانه ای را نمی توان با
سیم خار دار مسدود کرد .
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 22:26 توسط پسری از جنس خاک
|
سکوت ابی...
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد و هر دانه برفی و اشکی نریخته می ماند . سکوت سرشار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده دراین سکوت حقیقت ما نهفته است حقیقت من و تو ! بعد از تو در آسمان زندگیم مهر و ماه نیست . بعد از من آسمان آبی است؟ آبی مثل همیشه! آبـــــی! 
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 21:3 توسط پسری از جنس خاک
|
کاش...
کاش وقتی زندگی فرصت دهد
گاهی از پروانه ها یادی کنیم
کاش بخشی از زمان خویش را
وقف قسمت کردن شادی کنیم
کاش گاهی در مسیر زندگی
باری از دوش نگاهی کم کنیم
فاصله های میان خویش را
با خطوط دوستی مبهم کنیم
کاش وقتی آرزویی میکنیم
از دل شفاف مان هم رد شود
مرغ آمین هم از آنجا بگذرد
حرف های قلبمان را بشنود.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 20:59 توسط پسری از جنس خاک
|
لحظه ی دیدار نزدیک است
باز گویی در جهان دیگری هستم
های! نخراشی به غفلت گونهباز من دیوانه ام مستم
باز میلرزد دلم و دستم ام را تیغ
های! نپریشی صفای زلفکم را دست
و آبرویم را نریزی دل ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۰ ساعت 20:58 توسط پسری از جنس خاک
|
